舞い落ちる粉雪が
山の背を白く染める
寂れた村の あばら家で
二人、身を寄せ合う 冬の夜
「出会った日も、雪だった」
あなたが 微笑みつぶやく
囲炉裏火に火照った顔を
大きな袖の影に隠した
春の訪れを
息吹の歓び さえずる鳥達と 歌う
「綺麗な声だね」と あなたが言った
ただそれが、その言葉が、嬉しくて
「いつか、綺麗な声が出なくなっても、
それでも、私を愛してくれますか？」
「当たり前だよ」って 優しく笑い
そっと 大きな手が頬を撫でた
青葉照る 夏の午後
あなたが病に倒れた
貧しい夫婦暮らしでは
あなたを治す薬は 買えない
明くる日も 明くる日も
ただ、ひたすらに機を織る
儚き紅葉の葉のように
あなたの命を、散らせはしない
季節は流れて
夏の終わりを告げる鈴虫が リン、と鳴く
「綺麗な指だね」と 傷だらけの手を握る、その手が
あまりにも冷たくて…
「いつか綺麗な指がなくなっても、
それでも私を愛してくれますか？」
「当たり前だよ」って 咳き込みながら
痛む指を 大きな手が包んだ
昼も夜も 機を織り続けて
早く早く、薬を買わなければ…
もう少し、あと少し、紅葉が散る前に
この指が止まるまで… この羽が、尽きるまで…
――嗚呼 落日の風――
――無情に朽ちていく実の――
――灯火を揺らし 落とす――
「いつか、私がヒトじゃなくなっても、
あなたは、私を愛してくれますか？」
怖くて真実は告げられぬまま
そっと ひとり、最後の羽を折り…
「当たり前だよ」って 僕は笑い
翼を失くした君を抱きしめ、言った
綺麗に羽ばたいた あの日の鶴を
ずっと、今でも覚えているよ
そして 変わらず君を 愛しているよ
************************************************
Maiochiru konayuki ga
Yama no se o shiroku someru
Sabireta mura no abaraya de
Futari, mi o yoseau fuyu no yoru
"Deatta hi mo, yuki datta"
Anata ga hohoemi tsubuyaku
Iroribi ni hi hotteta kao o
Ooki na sode no kage ni kakushita
Haru no otozure wo
Ibuki no yorokobi saezuru toritachi to utau
"Kirei na koe da ne" to anata ga itta
Tada sore ga, sono kotoba ga, ureshikute
"Itsuka, kirei na koe ga denaku natte mo,
soredemo, watashi wo aishite kuremasuka?"
"Atarimae da yo" tte yasashiku warai
Sotto ooki na te ga hoo o nadeta
Aoba teru natsu no gogo
Anata ga yama ni taoreta
Mazushii meoto kurashi de wa
Anata wo naosu kusuri wa kaenai
Akuru hi mo akuru hi mo
Tada, hitasura ni hata o oru
Hakanaki momiji no ha no you ni
Anata no inochi o, chirase wa shinai
Kisetsu wa nagarete
Natsu no owari o tsugeru suzumushi ga rin, to naku
"Kirei na yubi da ne" to kizudarake no te o nigiru, sono te ga
Amari ni mo tsumetakute...
"Itsuka kirei na yubi ga naku natte mo,
soredemo watashi o aishite kuremasuka?"
"Atarimae da yo" tte sekikomi nagara
Itamu yubi o ooki na te ga tsutsunda
Hiru mo yoru mo hata o oritsuzukete
Hayaku hayaku, kusuri o kawanakereba...
Mou sukoshi, ato sukoshi, momiji ga chiru mae ni
Kono yubi ga tomaru made... kono ha ga, tsukiru made...
--Aa rakujitsu no kaze--
--Mujou ni kuchite yuku mi no--
--Tomoshibi o yurashi otosu--
"Itsuka, watashi ga hito ja naku natte mo,
anata wa, watashi o aishite kuremasuka?"
Kowakute shinjitsu wa tsugerarenu mama
Sotto hitori, saigo no hane o ori...
"Atarimae da yo" tte boku wa warai
Tsubasa o nakushita kimi o dakishime, itta
Kirei ni habataita ano hi no tsuru o
Zutto, imademo oboeteiru yo
Soshite kawarazu kimi o aishiteiru yo
************************************************
เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมา
ห่มคลุมขุนเขาให้ขาวโพลน
ณ ที่แห่งนั้น มีบ้านเก่าโทรมในหมู่บ้านอันเงียบเหงา
เราสองต่างอิงแอบกายกันในค่ำคืนเหมันต์
“วันที่เราเจอกันเป็นครั้งแรก หิมะก็ตกเหมือนกันเลยนะ”
ท่านผุดยิ้มพลางกระซิบเอ่ยเช่นนั้น
ข้าจึงแอบซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความร้อนจากไฟเตาผิง
ไว้ใต้ชายแขนเสื้อกว้างใหญ่ของท่าน
ยามวสันต์มาเยือน
ข้าขับขานคลอไปกับเหล่าวิหคผู้ยินดีกับการมาถึงของวสันต์
“เสียงของเจ้าช่างไพเราะนัก” ท่านกล่าวเช่นนั้น
แค่เพียงเท่านั้น แค่เพียงคำนั้นก็ทำให้ข้าสุขใจยิ่งนัก
“หากวันใด ข้ามิอาจเปล่งเสียงไพเราะเช่นนี้ได้อีก
เช่นนั้นแล้ว ท่านยังจะรักข้าอยู่ไหม?”
“แน่นอนสิ” ท่านยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยกล่าวเช่นนั้น
จากนั้นมือใหญ่ของท่านก็ลูบไล้แก้มข้าอย่างแผ่วเบา
ในยามบ่ายวันหนึ่งของคิมหันตฤดูที่แมกไม้เขียวขจี
ท่านกลับล้มป่วยลงด้วยโรคร้าย
ทว่า ด้วยชีวิตของสามีภรรยายากจนเช่นเรานั้น
มิอาจจะซื้อยาที่จะรักษาท่านได้
กี่วัน กี่คืนผันผ่าน
ข้าได้เพียงขยับกี่ทอผ้าไม่หยุดยั้ง
ไม่มีวันที่ข้าจะปล่อยให้ชีวิตของท่าน
ต้องโรยราเช่นดั่งใบโมมิจิที่ไม่จีรังเหล่านั้นแน่
ฤดูกาลผันผ่านไป
เหล่าจั๊กจั่นกรีดเสียงระงมบ่งบอกให้รู้ถึงสิ้นสุดแห่งคิมหันต์
“มือของเจ้าช่างงามนัก”
มือของท่านที่กอบกุมมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของข้าช่างเย็นเฉียบจนน่าเศร้าเหลือเกิน...
“หากวันใด ข้าไร้ซึ่งมือที่ท่านว่างามนี้แล้ว
ท่านยังจะรักข้าอยู่ไหม?”
“แน่นอนสิ” ท่านกล่าวเช่นนั้นทั้งที่ยังสำลักไอ
พลางกอบกุมมือที่ร้าวระบมของข้าด้วยมือใหญ่ของท่าน
จะเช้าหรือค่ำ ข้าก็ยังคงขยับกี่ทอผ้าไม่หยุด
เร็วเข้า เร็วเข้าสิ ถ้าไม่รีบซื้อยามาล่ะก็...
อีกนิด อีกนิดเดียวเท่านั้น ก่อนที่ใบโมมิจิจะร่วงโรย
จนกว่านิ้วนี้จะหยุด... จนกว่าขนปีกที่มีนี้จะหมดสิ้นลง...
------อา สายลมแห่งการสิ้นสุด------
------พัดต้องแสงเทียนของเจ้าผลไม้ที่กำลังจะเน่าเปื่อยอย่างไร้ปราณี------
------จนดับวูบไป------
“หากวันใด ข้ามิใช่มนุษย์อีกต่อไป
ท่านยังจะรักข้าอยู่ไหม?”
ข้าหวาดกลัวในคำตอบนั้นจนมิอาจเอ่ยกล่าวบอกความจริงแก่ท่านได้
ได้เพียงถอนปีกเส้นสุดท้ายเพียงลำพัง...
“แน่นอนสิ” ข้ากล่าวออกมาพลางแย้มยิ้ม
และโอบกอดเจ้าผู้สูญเสียปีกไปแล้วไว้
นกกระเรียนที่เคยโบยบินอย่างงดงามในวันนั้น
จนบัดนี้ข้าก็ยังคงจดจำได้มิรู้ลืม
และก็ยังคงรักเจ้ามิเปลี่ยนแปลง
************************************************
Download:
Version Akasaki
เนื่องจากยูเคยโดนmediafire บล็อคไปแล้ว โทษฐานอัพโหลดเพลงกระหน่ำไปหน่อย
งวดนี้ยูเลยเปลี่ยนมาอัพเพลงโดยไม่ตั้งชื่อไฟล์ด้วยชื่อเพลงแต่เปลี่ยนมาตั้งโดยใช้ลำดับตอนในบทความแทนและปล่อยไม่ใส่นามสกุลไฟล์นะคะ (นามสกุลไฟล์คือ พวก .mp3, .wmp, .flv น่ะค่ะ)
ดังนั้นถ้าใครโหลดไปแล้วจะต้องไปตั้งชื่อไฟล์ใหม่กันเอง ต่อท้ายด้วยคำว่า [ .mp3 ] กันด้วยนะคะ มิเช่นนั้นจะเปิดฟังไม่ได้
++++++++++++++++++++++++++++++
กระดึ้บๆ หลังหายหัวไปนานโคตรรรรร เพื่อมา...
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้กับคู่พี่น้องรินเลนเท่านั้นล่ะค่ะ...ฟิ้วววววว (หนีรองเท้าที่อาจเขวี้ยงมาได้)
*เสริม - เพลงนี้ใช้คอนเซ็ปต์มาจากเรื่องนกกระเรียนแทนคุณซึ่งเป็นนิทานของญี่ปุ่นนะคะ
ใครสนใจอ่านรายละเอียดได้ตามลิงค์ด้านล่างเลยค่ะ*
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น